Merhaba! Ben Tuğçe Efe.. Kısaca kendimi tanıtmak gerekirse; 18 yaşında,Üniversiteye hazırlanan,ilerde savcı olmak isteyen,hedefleri ve umutları olan birisiyim. Tek isteğim hayallerimin gerçekleşmesi ve mutlu bir insan olmak.. Şimdilik bu kadarı yeterli. İYİ GÜNLER
TugceEfe
Bazen çirkin olduğumu unutup birinin beni sevebileceği düşüncesine kapılıyorum. Hem çirkinim hem de her seferinde bu hataya düşecek kadar aptal.
ölsem iyi olacak.
Bir tek hucreni bile istemiyorum.
Televizyonumun cekmedigi bir kanal gibisin cunku.
Sen git, bambaska hayatlarin yatak odalarinda siradan insanlarin tenlerini susle…”
Ben takıntılı bi insanım. Eğer benle konusuyorsan mesajlarıma cevap vereceksin. Vermeyeceksende söleyceksin sebebii konusmayacaz bi daha. Bak yine buzlar girdi aramıza. Hep ben dimi ya. Suc bende sormayacaktım sana o soruyu ortalık karışmayacaktı. Özür diliyorum bak yine Herşeye rağmen senden özür diliyorum. Tek suç benmişim gibi. Ama bilmeni istiyorum. Bu böle bitmeyecek. Görceksin sen.. Rüyamı Bi gün Gerçekleştircem.. Hemde En kısa zamanda.. Kaderim benim ellerimde ise kaderimi gitmeden son kez güzelleştireceğim.. Ya güzelleşecek yada daha fena olacak. Ya mutlu olacam ya mutsuz. Son buluşma..
“2012”Yılbaşı Günüydü. Bu yıl Yine sensiz geçecekti. Ve Öle Oldu. Bu yılda Sensizim Aslında Her sene sensiz yılbaşı kutluyorum. 2014 de sensiz veya senle geçecek bir yıl. Ama 2014 de “Sen” olacaksın. Evrene olumlu Enerji yayıyorum. İnşallah olacaksın..
Ben seni neden seviyorum hiç çözmüş değilim. Nereni seviyorum belli değil. Nasıl aşık oldum sana onu bile çözememişken neden her yazışında dünyada benden başka mutlu insan olmadığını düşünüyorum. o an o kadar mutluyum ki..
Ben
senden önce ölmek isterim.
Gidenin arkasından gelen
gideni bulacak mı zannediyorsun?
Ben zannetmiyorum bunu.
İyisi mi, beni yaktırırsın,
odanda ocağın üstüne korsun
içinde bir kavanozun.
Kavanoz camdan olsun,
şeffaf, beyaz camdan olsun
ki içinde beni görebilesin…
Fedakârlığımı anlıyorsun :
vazgeçtim toprak olmaktan,
vazgeçtim çiçek olmaktan
senin yanında kalabilmek için.
Ve toz oluyorum
yaşıyorum yanında senin.
Sonra, sen de ölünce
kavanozuma gelirsin.
Ve orda beraber yaşarız
külümün içinde külün,
ta ki bir savruk gelin
yahut vefasız bir torun
bizi ordan atana kadar…
Ama biz
o zamana kadar
o kadar
karışacağız
ki birbirimize,
atıldığımız çöplükte bile zerrelerimiz
yan yana düşecek.
Toprağa beraber dalacağız.
Ve bir gün yabani bir çiçek
bu toprak parçasından nemlenip filizlenirse
sapında muhakkak
iki çiçek açacak :
biri sen
biri de ben.
Ben
daha ölümü düşünmüyorum.
Ben daha bir çocuk doğuracağım.
Hayat taşıyor içimden.
Kaynıyor kanım.
Yaşayacağım, ama çok, pek çok,
ama sen de beraber.
Ama ölüm de korkutmuyor beni.
Yalnız pek sevimsiz buluyobizim cenaze şeklini.
Ben ölünceye kadar da
bu düzelir herhalde.
Hapisten çıkmak ihtimalin var mı bu günlerde?
İçimden bir şey :
belki diyor.
N.Hikmet
